Książka jest próbą odpowiedzi na pytanie o przyczyny sukcesu edukacyjnego, osiąganego niezależnie od szerokości geograficznej. Amanda Ripley, dziennikarka śledcza rozmawiała z ekspertami, rodzicami, nauczycielami z wybranych krajów, analizowała raporty, ale wnioski oparła przede wszystkim o doświadczenia uczniów. Sprawne pióro dziennikarki sprawia, że rozważania o edukacji i perypetie uczniów wciągają jak dobra powieść.
Materiałem do analizy stały się wyniki testu PISA z roku 2000, do którego przystąpili uczniowie z 43 krajów świata. Do prawidłowego wypełnienia sprawdzianu niezbędna była kreatywność, umiejętność krytycznego myślenia i gotowość rozwiązywania problemów podobnych do tych, które można napotkać w codziennym życiu. Międzynarodowe zestawienie wyników testu okazało się zaskakujące nawet dla autorów treści zadań. W czołówce rankingu znalazły się kraje, których zupełnie nie typowano, natomiast wyniki uczniów z krajów mocno inwestujących w edukację, w tym młodzieży ze Stanów Zjednoczonych, były poniżej oczekiwań. Autorka spróbowała wyjaśnić przyczynę różnic w poziomie edukacji w poszczególnych krajach. Do współpracy zaprosiła troje amerykańskich nastolatków, uczestniczących w rocznym programie wymiany uczniów. Kim, Tom i Eric skierowali się do krajów, które w teście wypadły zaskakująco dobrze. Kim odwiedziła Finlandię – kraj, który w międzynarodowych porównaniach wypadł bezkonkurencyjnie. Tom udał się do Polski, gdzie uczniowie awansowali z dwudziestego pierwszego na trzynaste miejsce w czytaniu i z dwudziestego na osiemnaste w matematyce. I to wszystko podczas mocno krytykowanej reformy systemu edukacyjnego! Eric pojechał do Korei Południowej, gdzie życie uczniów zostało podporządkowane nauce do jednego egzaminu kończącego szkołę średnią. W kraju tym wynik egzaminu determinuje karierę zawodową i dostatnie życie, dlatego młodzież uczy się w prywatnych ośrodkach nawet do północy. Warto zapoznać się ze spostrzeżeniami zawartymi w książce, by móc świadomie wpływać na rozwój edukacji w Polsce.